DZIEŁO SZTUKI - najstarsza teoria estetyki, to nauka o pięknie. Konsekwencją tego jest uznanie, że perfekcyjne piękno jest dla człowieka nieosiągalne. Istnieją dzieła sztuki znacznie różnorakie jak również różnorakie nań reakcje. Za przedmiot estetyki uznaje się wszystko to, co może być rozpatrywane w aspekcie podobanie i niepodobania. Każdemu podoba się co innego- nie posiada piękna absolutnego, nie ma specjalnej dziedziny określanej mianem sztuki.Piękno realizuje się w dziele sztuki, niemniej jednak przestało być nadrzędną ideą , wyrazem tego, co nieosiągalne. Natura powstała, zanim powstał człowiek. Sztuka powstała w wyniku pracy. Od czasów najdawniejszych traktuje się sztukę jako sprawność natury technicznej i jako odwzorowanie świata.Dzieło nie musi być traktowane jako twór izolowany (izolacja od reszty rzeczywistości - genezy, rozlicznych funkcji, związków z innymi dziedzinami życia) albo jako twór historyczny. Estetyka uwzględnia jego rozmaite konteksty. Umożliwia to dostać nowe spojrzenie na problematykę wartości estetycznej i jej odbioru.Brak powszechnej teorii dzieła sztuki- fenomen sztuki jest zbyt złożony, bo zamknąć go w jednej regule. Można powiedzieć, że jest przedmiotem ograniczonym od reszty świata - tworzy własny, specyficzny świat artystyczny. Jest tworem celowym człowieka, zawierającym ślad jego indywidualnych zamierzeń. Powinno się rozpatrzyć specyficzny aspekt, w jakim rozpatrywane jest dzieło sztuki. Jest on wyznaczony przez:wydobycie struktur i jakości cechujących dziełodążenie do dokładnego sprecyzowania wartości estetycznejDzieło stanowi zatem przedmiot estetyki, jeśli ujmowane jest zauważając na jego swoistość, różność w stosunku przedmiotów nie będących dziełami sztuki.