Malarstwo Niderlandów
Malarstwo niderlandzkie XV-XVI wieku – jedno z najbardziej jaskrawych zjawisk w sztuce światowej, które się stało podstawą dla dalszego rozwoju malarstwa europejskiego późniejszych epok. Na równi z mistrzami szkół włoskiej i niemieckiej Renesansu niderlandzcy stali na początku nowej sztuki. Pierwszym dziełem poświęconym życiorysom mistrzów niderlandzkich była „Książka o artystach” Karela van Mandera, opublikowana w 1604 r. Reprezentant późnego romanizmu van Mander oceniał twórczość wielu malarzy jednostronnie wychodząc ze swoich swoich ideałów estetycznych. W następnych stuleciach, kiedy panowała estetyka akademizmu, dzieła sztuki dawnych mistrzów otrzymały poniżającą nazwę „prymitywów”. Jedynie w poł. XIX w. zostały założone podstawy dla badań naukowych staroniderlandzkiego malarstwa. Powinno się zauważyć szkołę austriackiego historyka sztuki Maxa Dworzaka, wyjątkowo jego ucznia Otto Benesza. W swojej książce „The Art of Northern Renaissance” O. Benesz kwalifikuje sztukę XV wieku w Niderlandach jako wystąpienie późniego gotyku albo „jesieni średniowiecza” (Heyzinga). Takie podejście jest charakterystyczne dla wielu zachodnich historyków sztuki, niemniej jednak uważam, że ten pogląd jest dyskusyjny. Chcę zwrócić uwagę na to, że literatura podstawowa na zagadnienie sztuki niderlandzkiej zawiera w wielu sytuacjach opis życia oraz dodatkowo analizę twórczości przedstawicieli malarstwa niderlandzkiego (Vos, 2002; Nikulin, 1999). W tym kontekście zadaniem badań jest zidentyfikowanie i analizę zasadniczych tendencji rozwoju malarstwa niderlandzkiego XV-XVI w. na bazie zbiorów muzealnych najwybitniejszych muzeów sztuk pięknych w Rosji, Ukrainie , a ponadto w Polsce. Można wyróżnić trzy zasadnicze kierunki w malarstwie niderlandzkim XV-XVI wieku: - Twórczość artystów, która uległa wpływom gotyckim; - Niderl
Adres www: http://34.232.143.239
