Leczenie insuliną
Cukrzyca typu 2 (dawniej nazywana insulinoniezależną, ang. Non-Insulin Dependent Diabetes Mellitus, w skrócie NIDDM) - to najczęstsza postać cukrzycy. U chorych zaburzone jest zarówno działanie, jak i wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę może odgrywać jedna albo druga nieprawidłowość. Chorzy są mało czuli na działanie insuliny (insulinooporność). Zwykle w początkowej fazie choroby insulina jest wydzielana w większej ilości - ale niewystarczająco do zwiększonych insulinoopornością potrzeb organizmu. Po pewnym czasie jej wydzielanie spada wskutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek ß wysepek Langerhansa. Szczególne przyczyny rozwoju tych zaburzeń nie są jeszcze poznane. Leczenie polega w ogromnej liczbie przypadków na redukcji masy ciała, stosowaniu diety cukrzycowej, wysiłku fizycznego , a oprócz tego doustnych leków przeciwcukrzycowych, u części chorych po pewnym czasie trwania choroby konieczna jest insulinoterapia. Ta postać cukrzycy niejednokrotnie umyka przez kilka lat rozpoznaniu, gdyż hiperglikemia nie jest na tyle wysoka, żeby wywołać klasyczne objawy cukrzycy. Niemniej u chorych w tym czasie mogą już rozwinąć się powikłania cukrzycy. Cukrzyca rodzaju 2 występuje najczęściej u ludzi starszych, z otyłością albo innymi zaburzeniami metabolicznymi. Otyłość, zwłaszcza nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, stwarza oporność na insulinę.
Adres www: http://131.245.133.213
