Kilka słów o historii tanga
Historia tanga argentyńskiego rozpoczyna się w pod koniec dziewiętnastego wieku. W tym czasie taniec do Buenos Aires przynieśli ze sobą compadres, czyli przesiedleni gauczos. Nocami, po pracy, bawili się w barach i domach publicznych. W czasie rozrywki towarzyszyły im kurtyzany i imprezy z barów zaczęły przenosić się do domów publicznych. Z czasem najlepszych tancerzy zapraszano do o wiele wygodniejszych lokali, jednak elita Buenos Aires przeklęła taniec, uznając go za rozpustny. Dopiero popularność tanga w Europie i w USA spowodowała w latach dwudziestych "powrót" tanga do Buenos Aires i jego popularność. Od tego momentu droga do rozkwitu tanga stanęła otworem. Powstała ogromna ilość orkiestr, kompozytorzy zaczęli tworzyć popularne przeboje, sale taneczne zaroiły się tangueros. Symbole tanga został bandeon - przywieziony z Niemiec podobny do akordeonu instrument. Wielką rolę w rozwoju tanga odegrali imigranci ze starego kontynentu. W linii melodycznej tanga łatwo zauważyć echa habanery, polki, walca i innych tańców z Europy. Nieodłączna nostalgia za zostawionym domem zostawiała swoje piętno na muzyce - zdecydowanie więcej płaczliwą i marzycielską w porównaniu do wcześniejszych utworów. Dało to ogromne zróżnicowanie tanga - mamy w nim zarówno pogodną milongę d'Arienzo, jak i smutne, nostalgiczne tanga di Sarliego.
Adres www: http://159.53.223.200
