Japoński Warszawa
Ustalenie genezy japońskiego teatru lalkowego, a też genezy samych lalek jest niesłychanie skomplikowane z powodu braku jednoznacznych wiadomości dotyczących tego tematu. Według jednej z teorii ich początków trzeba poszukiwać w gronie form importowanych na archipelag japoński, druga jednakże mówi o formie rodzimej rozwijającej się niezależnie od wpływów z Chin. Na poparcie pierwszej teorii przytacza się tezę, iż termin kugutsu (kukiełka), znaleziony w buddyjskim tekście z VIII wieku, jest identyczny do greckiego wyrazu koukla i tureckiego kukla. Fonetyczne podobieństwo sugeruje, że sztuka lalkarska dotarła do Japonii z Azji Mniejszej przez Chiny, a następnie przez Koreę. Natomiast japońscy folkloryści, wskazując na wyrazu kugu, oraz kugutsu występujące w dawnych nazwach chramów shintoistycznych, poddają ową teorię krytyce. W Japonii od najdawniejszych czasów lalki wykorzystywane były w różnorakich sztukach widowiskowych lub religijnych. Były to w bardzo wielu przypadkach sznurkowe marionetki lub lalki na kijach operowane poprzez jedną osobę na przenośnej scenie. W Chinach w X wieku występowały już lalki mechaniczne i choć wiadomo, że wiele sztuk dotarło do Japonii, nie wzbudziły większego zainteresowania. Początków teatru lalkowego, czyli ningy? j?ruri, trzeba poszukiwać mniej więcej tysiąca lat temu. Mianowicie w ówczesnej Japonii, wędrowni kuglarze urządzali przedstawienia lalkowe. Na początku organizowali je na ulicach lub chodzili od domu do lokalu mieszkalnego, lecz wkrótce sekta buddyjska j?do zatrudniła ich, by przynosili rozgłos świątyniom. Niektórzy z tych lalkarzy używali miniaturowych scen zawieszonych na szyi. Przy pomocy jednej marionetki przedstawiali historię którejś z popularnych świątyń albo bóstwa buddyjskiego. W przyszłości zaprezentowania te były połączone z recytacją sekky? - kazań buddyjskich. Podobno pod koniec XVI wieku lalki zostały też używ
Adres www: http://129.151.28.38
