Cukrzyca typu 2
Cukrzyca rodzaju 2 (dawniej nazywana insulinoniezależną, ang. Non-Insulin Dependent Diabetes Mellitus, w skrócie NIDDM) - to najczęstsza postać cukrzycy. U chorych zaburzone jest zarówno działanie, jak i wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę ma możliwość odgrywać jedna lub 2-ga nieprawidłowość. Chorzy są niedużo wrażliwi na działanie insuliny (insulinooporność). Zwykle w początkowej fazie choroby insulina jest wydzielana w większej ilości - ale niewystarczająco do zwiększonych insulinoopornością potrzeb organizmu. Po pewnym czasie jej wydzielanie spada wskutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek ß wysepek Langerhansa. Szczególne przyczyny rozwoju tych zaburzeń nie są jeszcze poznane. Leczenie polega najczęściej na redukcji masy ciała, stosowaniu diety cukrzycowej, wysiłku fizycznego , a dodatkowo doustnych leków przeciwcukrzycowych, u części chorych po pewnym czasie trwania choroby konieczna jest insulinoterapia. Ta postać cukrzycy wielokrotnie umyka przez wiele lat rozpoznaniu, ponieważ hiperglikemia nie jest na tyle wysoka, ażeby wywołać klasyczne objawy cukrzycy. Niemniej u chorych w tym okresie czasu mogą już rozwinąć się powikłania cukrzycy. Cukrzyca typu 2 występuje w większości u ludzi starszych, z otyłością lub innymi zaburzeniami metabolicznymi. Otyłość, priorytetowo nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, stwarza oporność na insulinę.
Adres www: http://25.81.104.72
